For our new year wish to all relations of CTDC please click on URL below:
http://www.ace-aviation-academy.eu/fotos/nieuws/CTDCBVPPPTTF21decvistaNEWYEARWENSpdfversie201012.pdf
BIOBIRD-1 GELAND OP EINDBESTEMMING!!
Zaterdag 21 aug:
Nadat we door Andrew Bruce van Far-North Aviation op een fantastische manier geholpen waren op Wick in Schotland hebben we met Maik als gezagvoerder koers gezet langs de Britse kust richting Norwich waar we de Noordzee op gedraaid zijn. Gelukkig was de wind minder hard als voorspeld (110 KTS groundspeed). Halverwege de noordzee konden we de schoorstenen van Corus IJmuiden al zien liggen, waarna we via het Noordzeekanaal richting Amsterdam konden vliegen waar op dat moment Sail 2010 begonnen was. Een enthousiaste verkeersleider van Schiphol liet ons lekker laag vliegen waardoor we goed zicht hadden op de vele boten (deze route is Maik zeer bekend als vlieger van de Lifeliner heli). Fijn om weer typisch Nederlandse taferelen onder je door te zien schuiven na 4 weken van huis.
Op Teuge kwamen we meteen een aantal bekenden tegen, waaronder Henri ten Voorde Hij zou het laatste stukje van de tocht mee vliegen op een van de 2 vrijgekomen lederen stoelen, de bagage was om die reden in een grote aanhanger overgeladen. Bij de pomp troffen we ook Sheik (F16 demo vlieger van het vorige seizoen), Roy Bijl en Ton Koelewijn. De laatste 2 waren met een C-172 opgestegen van Budel om luchtfoto's te maken van onze Antonov.
Vanaf Teuge ging Ben natuurlijk als gezagvoerder op de linkerstoel zitten voor het laatste half uurtje van deze monstertocht. Na de formatie fotoshoot in de lucht kwamen we rond 1800 uur aan bij het vliegveld Nordhorn-Lingen waar Ben na een flybye de Antonov-2 voor de massaal opgekomen mensen voor de laatste keer aan de grond zou zetten. Geweldige ontvangst met vele vrienden en bekenden, hartverwarmend!!
Tijdens de vele knufffels, kussen en hier en daar een traantje had Ben nog tijd om de pers te woord te staan (zie o.a. luchtvaartnieuws.nl).
Hier eindigt voor ons een geweldig avontuur en een bijzondere ervaring. Het eerste vliegtuig dat deels op Biobrandstof de Atlantische oceaan over stak. In totaal zijn we 14 vliegdagen onderweg geweest om van lancaster Californie naar de eindbestemming te vliegen. Dit zou niet mogelijk geweest zijn door de inzet van velen. In het bijzonder willen we de sponsoren bedanken voor de financiele steun tijdens dit project. BIO MCN, ARGUS OIL, INTERTEK, EKW, PARKMOBILE, ANWB, TECH-RESOURCES, SOUTHERN CROSS INT. ARTISTIQ venturelab, Bruce, Jeff, Mike, Brad, Tom, Al Stixx, John, Fiann en Bjarnt, Andrew Bruce en Bill BEDANKT ALLEN!!
Vrijdag 20 aug:
De meest uitdagende trip van allemaal vandaag. Dit was zo'n dag dat er veel tegen zat. Het begon al toen we met de taxi naar het vliegveld gebracht werden om 0500 uur, alles op slot! En het veld zou 24 uur open zijn....om vroeg te kunnen vertrekken voor onze langste trip uit de reeks.
Dan maar over het hek klimmen om de kist voor te bereiden en dan blijkt dat de verkeersleider lag te slapen in z'n toren ivm de uitwijkhaven functie. Tegelijkertijd wilde Ruud de kist trekken met een vorkheftruck, blijkt de accu vrijwel leeg. Er stond een koude harde bries, flinke windchill om je oren dus. Nu heeft de kist tot nu toe altijd prima gestart....tot vandaag. Het lijkt wel of ie niet tegen de kou kan na de tropische temperaturen de afgelopen weken. 4x starten zonder resultaat, de externe starter van het vliegveld blijkt in jaren niet gebruikt en heeft een te hoge spanning #$%&*@$. Als we denken dat het stranden wordt heeft Ruud een geniaal idee. Opstarten met de 24 volt accu van een grote truck: bingo!
Rond 0900 uur konden we dan eindelijk via de startbaan van Egilstadir aan de oostkust van IJsland vertrekken tussen de bergen door. Dan blijkt dat we erg lage temperaturen hebben door de noordelijk wind en zien we langzaam wat ijs onstaan op de kist en dat is geen goed idee met dit type vliegtuig. Inmiddels waren we al bij de kust aangekomen en konden we zakken naar zo'n 300 meter om langs de ruige rust af te vliegen. De bestemming Wick lag nog 6 uur vliegen ver weg, in de ochtend zou de mist daar langzaam gaan optrekken, maar je raad het al, dat duurde veel langer waardoor we uit moesten wijken naar de Faroer Eilanden halverwege. Op zich een prachtige nadering daar tussen de bergen in een zadel. Na de tankbeurt blijkt dat Wick toch is opgeknapt en kunnen we vertrekken voor het 2e deel met tegenwind en een dik front waar we door heen moesten. Dat betekende veel op de klokjes kijken in de wolken. Een uur voor bestemming trok de hemel weer open en konden we het Schotse landschap aanschouwen waar Andrew Bruce ons al stond op te wachten (van hem hadden we de survival spullen gehuurd).
Het ziet er naar uit dat we morgen de eindbestemming gaan halen. Door de harde tegewind zal dit nog zo'n 6 uur 45 min in beslag nemen. Samen met een uur tijdverschil verwachten we via Amsterdam rond 1700 uur in Teuge te landen om de enkele mensen aan boord te nemen, dan vliegen we door naar de eindbestemming Klausheide (tussen 1800 en 1900 uur?)
Morgen weten we meer als we onderweg zijn met de Bio-bird One.
Donderdag 19 aug:
Helaas lag er vandaag een frontaal systeem tussen IJsland en Schotland met flinke tegenwind. De tussenlanding op de Faroer eilanden was niet mogelijk door de lage bewolking, waardoor we de oversteek hebben moeten uitstellen. We hebben wel IJsland van west naar oost kunnen doorkruisen met meer dan 100 km zicht en prachtige uitzichten op Vulkanen en gletsjers.
Berg op ijsland boven de wolken uitstekend op 5000 voet
Hiermee hebben we toch nog 2 uur kunnen winnen. De weersverspellingen zijn niet echt rooskleurig de komende dagen, maar hopen dat we toch op zaterdag tussen 1500 en 1800 uur aan te komen op de eindbestemming Klausheide. Het blijft natuurlijk meteorologie en de ervaring leert dat het weer zich niet laat leiden door de wens om snel thuis te komen, veiligheid voorop, maar we kijken wel enorm uit naar de thuiskomst.
Woensdag 18 aug:
Na een zeer bijzonder bezoek aan Groenland zijn we vandaag naar Reykjavik in IJsland gevolgen.
Generatie genoot van de Antonov
Voordat we vertrokken hadden we een bijzondere ontmoeting met Fiann Paul, buiten dat hij prachtige foto's op doek maakt over de cultuur van Groenland, heeft hij ons in contact gebracht met de media in Groenland, IJsland en Denemarken. Toeval wilde dat Fian vandaag ook van Kulusak naar Reykjavik vloog met een Fokker-50. Op het vliegveld heeft hij ons opgepikt om bij Bjarnt thuis te overnachten. Met Bjarnt heeft Ben een uitgebreid gesprek gehad over de innovatieprojecten die hij met zijn bedrijf steunt en ingebed zijn in een social venture network met het gezin als kernbegrip. Het klikte gelijk tussen de beide heren dus daar komt ongetwijfeld een vervolg op. Als herinnering aan Fian zijn werk en levensfilosofie hebben we 1 van zijn foto's gekocht, deze kan Ben straks in zijn CEO kantoor hangen. Zie voor zijn prachtige werk check op: www.fiannpaul.com
Fiann, Ben en Bjarnt
De vlucht zelf verliep goed, 4,5 uur vliegen waarvan de helft boven de wolken in het zonnetje. Wel veel tegenwind boven de oceaan, maar dat leverde slechts een half uur extra vliegen op. Morgen vliegen we via een tussenstop op de Faroer Eilanden naar Schotland, goed voor 7 uur in het plonspak.
Helaas heeft de beheerorganisatie van de vliegbasis Twente nog niet geheel begrepen waar wij als Nederlanders toe in staat zijn. De nog wat trage bureaucratische groep mensen die ons initiatief zouden moeten omarmen hebben besloten de BIO Bird One niet als incidentele vlucht op de luchthaven Twente toe te laten, ondanks het feit dat wij hier al een jaar verblijven met de 2e Antonov-2 die gebruikt is als statisch testplatform. Het laat ons initiatief echter niet verstoren het geeft ons alleen nog maar mee energie en redenen om de wereld wakker te schudden met ons initiatief de luchtvaartenergie en brandstoffen toepassingen volledig op zijn kop te zetten!
Onze backoffice op de vliegbasis Twente en Nordhorn Lingen Klausheide is op de achtergrond hard aan het werk om onze ontvangst voor te bereiden. We wijken nu waarschijnlijk uit naar het vliegveldje Klausheide, net over de grens bij Enschede. Hier kunnen we de trans-Atlantische trip afsluiten met onze familie, vrienden en sponsoren. We kijken er naar uit! (maar eerst nog 13 uur vliegen in 2 dagen).
Dinsdag 17 aug:
Na een nachtje (onrustig) slapen in een Hostel tussen de natuurliefhebbers moest er getankt worden, dat ging hier anders dan anders. De brandstof moest per vat gekocht worden van 200 liter, wat over zou blijven blijft achter (geen refund). Rekenen dus, zeker omdat de brandstof hier 4x zoveel kost als in de USA. Vanuit het vat moet je het dan zelf omhoog pompen de vleugel in op 3,5 meter hoogte. De laatste 30 liter zelfs met kleine jerrycans. Al met al zijn we 2,5 uur bezig geweest om de 1000 liter in de tanks te krijgen. Daarnaast hadden we een eigen losse voorraad jerrycans aan Methanol meegenomen uit Canada zodat we het bio blend mengsel verder konden samenstellen voor de wetenschappelijke vluchtuitvoering. Tegelijkertijd heeft Ben nog een interview gegeven aan een Deense televisieploeg die ook aanwezig was en die ons project opneemt in een Green promotie film project over Groenland.
Nadat Ben een immens groot bedrag aan brandstof, landingsgeld, parkeerplaats etc had betaald konden we vertrekken, terwijl de laatste restjes mist wegtrokken. De 6,5 uur durende trip naar IJsland bracht ons direct over de 7000 ft hoge ijskap van Groenland, een flinke klim met zoveel gewicht aan boord.
Na 3 kwartier kwamen we over het hoogste punt heen en toonde zich een prachtig fjorden landschap met vele ijsbergen. Het radio contact was al snel onmogelijk, maar de overvliegende airliners boden hulp. Na 2 uur vliegen bleek dat de voorspelde wind meer knopen tegen was dan voorspeld, hierdoor zouden we mogelijk met slechts weinig brandstof reserve aan komen in Reykjavik. Gezien de lange vlucht over water leek dat geen goed plan, we zijn daardoor uitgeweken naar een vliegveld aan de westkust van Groenland, Kulusuk. Het weer daar was goed, maar onderweg kwamen we nog veel bewolking tegen waardoor er een uur lang op instrumenten gevlogen moest worden en dat is inspannend op die antieke Russische kunstmatige horizon. Tussendoor voeren we geregeld brandstof toe naar de linker vleugeltank uit de ferry en bio blend tank waarvoor we met z’n drieën al in gewone vliegkleding capriolen moeten uithalen maar in de teletubbie-reddingspakken een erg vermoeiende klus maakt. Een uur voor de landing klaarde het weer op en zagen we zelfs een aantal walvissen tussen de ijsschotsen. De landingsbaan leek wel op een maanlandschap, geen asfalt maar vermalen rotsen.
In deze afgelegen plaats wonen maar 300 mensen, waarvan de meeste Innuits (eskimo’s). De ontvangst was hartverwarmend en de enige reporter op dit stukje wereld had al snel in de gaten dat er een bijzonder vliegtuig geland was met een nog bijzondere missie. Het biobrandstof verhaal wordt met enthousasme opgenomen. De tocht in een 4x4 door het onherbergzame landschap bracht ons naar het dorpje met authentieke huisjes waar de husky’s vrij rondliepen. We mochten bij familie in huis slapen en er werd voor ons gekookt, heel bijzonder.
Maandag 16 aug:
Na het slechte weer van gisteren zat het vandaag erg mee. De noordelijke route was welliswaar slecht maar de directe route van Goose Bay naar Groenland leek vliegbaar. Dat zou betekenen dat we 1,5 dag kunnen goedmaken op het schema, maar dan moesten we absolute zekerheid hebben dat de zuidpunt gehaald kon worden. Halverwege de ochtend had de pers ook door dat er een bijzonder vliegtuig op het vliegtuig stond, een camerateam en een radioverslaggever van Canadian Broadcasting Center werden net voor vertrek te woord gestaan. De cameraman heeft zelfs nog een rondje mee kunnen vliegen aan boord van onze Antonov op biobrandstof.
Om 11 uur werd duidelijk dat de route over zee definitief bevliegbaar zou zijn naar Narsasuaq, helaas konden we niet meer voor sluitingstijd van het vliegtijd arriveren, maar voor 1000 euro wilden ze wel voor ons open blijven. Een klein rekensommetje maakte snel duidelijk dat dit voordeliger was als omvliegen via de noordelijke route. De route over zee was wolkenvrij te vliegen en na 5 uur vliegen konden we Groenland al zien liggen, dat betekend dat we meer dan 150 km zicht hadden!
Onderweg was communicatie met de VHF radio nauwelijks mogelijk, maar de Sateliettelefoon bood uitkomst. De dag ervoor hadden we nog geconformeerd of een extra HF radio verplicht was (lange afstand radio) en de satcom een alternatief was. Tijdens de vlucht werd doodleuk verteld dat we toch een HF Radio nodig hadden, dat was nu te laat en terug keren geen optie. In de luchtvaart bestaat er een algemene chat frequentie op de VHF radio (123,45 Mhz). Een algemene oproep naar andere vliegtuigen (airliners) in de buurt van onze postie gaf meteen reactie, zij konden onze berichten doorzenden naar de verkeersleiding en terug.
Narsasuaq airport
Het vliegen in de plonspakken viel niet mee, erg warm en zweterig. Het meeste last hadden we van de grote rubberen handschoenen die vast aan het pak zaten. Het bedienen van kleine knopjes was erg lastig, wel een goed gevoel dat we uitstekende survival spullen bij ons hadden.
De motor draaide weer prima op de Bio Blend brandstof en hield zich goed qua temperatuur en brandstofverbruik. We verbruikten een gemiddelde van 300 liter per uur in de klim en 175 liter gedurende de kruisvlucht.
De landing in het fjord van Narsasuaq was indrukwekkend met het prachtige landschap van de gletsjer op de achtergrond. Gelukkig konden we hier onder goede zicht omstandigheden landen tussen al die bergen en rondrijvende ijsschotsen. Een hostel naast het vliegveld bood een goede slaapplaats voor de nacht. Veel wandelaars komen naar dit onherbergzame gebied waar de omgeving volledig draait op toeristen. De dorpen zijn hier alleen per boot of helicopter te bereizen. Tja, en loop je het restaurant uit, de bar in voor een drankje, staan daar 2 vliegers die lokaal rondvliegen met helicopters. Blijkt dat 1 van hen (beide zweden) ook 500 uur Antonov gevlogen te hebben. Kleine wereld toch....Morgen staat de trip naar Ijsland op het programma.
Zondag 15 aug:
Na een Engels ontbijt de voorbereidingen getroffen voor de vlucht naar Iquluit in het verre noorden van Canada. Lastig is dat de creditkaart soms niet werkt, zo ook deze morgen. Met brandstofkosten die regelmatig in de 4 cijfers lopen valt er dat nauwelijks tegenaan te pinnen. Net voor vertrek viel ineens de stroom uit, dat is vervelend tijdens de vluchtvoorbereiding. Ook internet en telefoons werkten niet meer en het heeft zeker 3 uur geduurd voordat de stroom met een generator weer deels hersteld was. Nu blijkt hoe afhankelijk je inmiddels bent van het internet. De plaatselijke GSM bleef het gelukkig wel doen zodat we toch de benodigde weersinformatie konden krijgen. Helaas bleek de weersvoorspelling niet helemaal uit te komen, na 1,5 uur vliegen werd het weer te slecht en met vliegvelden die hier 4 uur vliegen uit elkaar liggen is uitwijken niet gemakkelijk. We hebben toen besloten om terug te keren naar Goose bay waar het weer nog redelijk was. Na een veilige landing en het toestel wederom getankt zijn we de blog gaan bijwerken en de administratie van het project. Hopelijk morgen meer geluk.
Via Andrew Bruce uit Schotland hebben we de sea-survival spullen kunnen verkrijgen op Goose Bay. Een reddingsvlot en plonspakken, deze moesten natuurlijk even gepast worden.....rode teletubbies
Zaterdag 14 aug
Oh ja, de landing op het vliegveld Trois Rivieres was iets te hard voor het staartwiel waardoor de staart niet meer wilde draaien. Hulptroepen waren snel bij de Antonov om te assisteren met duwen. Door de stuurstang te bevestigen aan het staartwiel kon het wiel weer uit de weerstand gedraaid worden door Ruud, hierna konden we op eigen kracht taxien naar de parkeerplaats. Ruud moest wel hard rennen achter de kist aan tijdens het begeleidende sturen :)
Men zo enthousiast over onze komst dat we spontaan korting kregen op de brandstof. Wel appart dat men in deze regio van het Amerikaanse continent voornamelijk Frans spreekt, de jongeren spreken o.h.a. wel redelijk engels.
Na een vriendelijke flypast hebben we koers gezet naar Goosebay, de wind was gunstig, zodat we maar 6 uur hebben moeten vliegen ipv bijna 7. Na het binnenvliegen van New Foundland werd het landschap behoorlijk ruig. Alleen maar meertjes en naaldbomen en 500 km geen sterveling te zien, wat is dit land onmetelijk groot zeg! De motor liep als een zonnetje op de biobrandstof en naarmate we er langer mee vliegen gaat ze ook minder verbruiken, dat is wel prettig want de brandstof is in Canada een stuk prijziger als in de USA. Dan ineens ligt er na het niemansland de enorme vliegbasis Goosebay. Hier zaten 10 jaar geleden nog duizenden militairen en hun jets om laag te vliegen (Nederland ook met F-16). Nu is het vrijwel verlaten en staan er tientallen legeringsgebouwen te verpouperen, wel plek genoeg om te overnachten voor ons. Ruud is hier verschillende keren geweest in zijn luchtmachttijd 10 jaar geleden en heeft de ene naar de andere dejavu.
Vrijdag 13 aug:
Deze datum kreeg meteen betekenis. Na de succesvolle vliegtest van gisteren op biobrandstof waren we hoopvol dat we vroeg konden vertrekken naar Goose Bay. We hebben gelogeerd bij monteur Mario waar het wekkertje om 05.00 uur af ging. Tijdens de preflight bleek echter dat er in het brandstof monster tijdens de preflight een bijzonder kleurverschil zat in de brandstof. I.v.m. de veiligheid hebben we het monster getoetst met partner Intertek en bleek na overleg en vergelijken van de eerdere genomen monstertesten dat we konden besluiten de vlucht aan te vangen. Overigens wordt er na elke vlucht een monster genomen van de bio brandstof voor analyse door de firma Intertek. Het spannendste deel is begonnen:
De wetenschappelijke fase van de bio brandstof innovatie is begonnen en tevens de vlucht over onherbergzame landoppervlakten en straks vele mijlen oceaanwater!
Rond de middag hebben we van onze vrienden van de Canada Flight Academy afscheid genomen. De mannen van John Davis hebben ons fantastisch ondersteund tijdens ons verblijf, thanks guy's! Na een flybye hebben we koers gezet naar de metropools Ottawa en Montreal, het landschap verandert nu in een wat meer ruiger landschap, veel bos en meertjes met regelmatig een blokhut, ideaal voor een watervliegtuig. De motor van onze Antonov liep netjes op de biobrandstof en ook de geinstalleerde ferrytank pompt de brandstof keurig in de linkervleugel. Bestemming was het veldje ''Trois Rivieres'' tussen de grote steden Montreal en Quebeck in. I.v.m. de grand prix staan hier vele kleine zakenvliegtuigen, tussen al dat witte aluminium in, viel onze blauwe dame goed op. De overnachting in een B&B is vermeldingswaardig want het 18e eeuwse houten huis met uitzicht op 1 van de grote meren was waanzinnig. Morgen vliegen we 6 uur naar Goose Bay Labrador.
In de lokale pers is een interview gegeven welke ook op Youtube verschenen is:
http://www.youtube.com/watch?v=aXNu8XhtCJM
Donderdag 12 aug:
De groundrun op de motor is succesvol verlopen, er werden rond het middaguur nog wat bestelde spullen geinstaleerd om vervolgens een testvlucht uit te voeren, ook deze verliep prima. De ingebouwde ferrytank in de cabine bleek goed ingebouwd en functioneerd prima
Woensdag 11 aug:
De bestelde biobrandstof is eindelijk geariveerd, het bleek niet eenvoudig om het hier op het vliegveld te krijgen. De meeste andere spullen zijn nu ook binnen gekomen.
Maandag 10 aug:
Voor het inbouwen van de ferrytank zijn extra materialen nodig, deze onderdelen snel in Toronto krijgen blijkt niet zo makkelijk en kost tijd. Alles moet natuurlijk goed werken voor we verder Canada invliegen. Gelukkig krijgen we veel hulp van de monteurs (Canadian Flight Academy) en hun vrienden.
De vriendin van 1 van de monteurs had heerlijk pasta gemaakt.
Zaterdag 8 aug:
Klussen, klussen en nog eens klussen.
Vrijdag 6 aug:
We hadden een afspraak gemaakt bij de Canadian Flight Academy op Ahsawa Toronto airport. De techinsche dient(John) heeft hun hangaar ter beschikking gesteld om de 50 uurs inspectie uit te voeren en de BIO Fuel ferry tank in te bouwen. Ook hier weer ontzettend veel medewerking als we ons verhaal vertellen en de doelstellingen. Overal lijken ze te snappen de huidige vorm van AVgas (loodhoudende kerozine) eindig is en wordt ons initiatief omarmt. Na wat telefoontjes en mailtjes komen de eerste spullen binnen en gaan we aan de slag om de Antonov leeg te maken om vervolgens gewogen te worden op enorme weegschalen.Wat een berg bagage komt er uit de kist zeg, we zijn benieuwd hoeveel straks het totaal gewicht is.
Ondertussen heeft Ben de heren Paul Hines en Christopher Bracy van Hines Aircraft LTD ontvangen. Ben heeft enige tijd geleden op Twente een potentiele investeerder op bezoek gehadm deze investeerder heeft behalve interesse in CTDC, tevens een investering belang in Hines Aircraft development. Na enige studie heeft Ben geconstateerd dat er een reele mogelijkheid in zat dat we in coproductie met onze bio investeringen en hun enorme zuinige zakenvliegtuigontwerp gezamelijk een enorme impact kunnen maken in de zakenluchtvaartindustrie. CTDC en Hines hebben daarop een NDA (Non disclosure Agrement) ondertekend en deze ontmoeting in Toronto Oshawa is de vervolg verkenning hoe we verder kunnen gaan op weg naar een LOI (Letter Of Intent) en uiteindelijk een partner contract met een zeer zuinige soort vliegtuigen evenals groene (bio-brandstof) vliegtuigen.
M.a.w. CTDC (clean Tech Development Center) gaat haar kennis en mogelijkheden inzetten samen met Hines om een nieuwe zakenluchtvaartindustrie te starten met een as van Canada naar Europa via CTDC en gezamelijk naar USA en Azie. De bespreking van vandaag is met een mondelinge afspraak positief afgerond met de wil van beide partijen dit te bereiken. Nu beginnen dan de zakelijke en juridische documenten voorbereidingen met Hines aircraft, samen met Ben als CEO CTDC en een Jurist in Nederland. Ben heeft al een bevriende relatie om hulp gevraag in de States en is in bespreking met een Juistenkantoor in Delaware voor een deel van de voorbereidingen in de States en Canada. Delaware is de staat in de USA met de meest solide wetgeving voor een beursgang in de USA naast die van Nederland. Ben is tevens eigenaar van een in Nevada gevestigde Trust waaronder de Bio Bird die sinds 2008 is geregistreerd als N geregisteerd amerkaans experimenteel toestel waardoor een beursgang USA voor investeerders als een in Delaware gevestigde onderneming tevens aantrekkelijk geworden is. - wordt vervolgd!
Ruud heeft inmiddels via John de benodigde koppelingen en t-stukken voor de brandstofleidingen kunnen verkrijgen, Ben de huur voor de enorme weegschalen kunnen betalen en Maik de huurauto kunnen ophalen. Helaas blijken alle hotels vanwege een soort Canadese balsport tournement alle hotelskamers verhuurd te hebben dus we zijn uitgeweken naar een sjofel motelletje maar wel voor een derde van de prijs van gisteren, op de kleintjes letten blijft belangrijk! We gaan maar eens wat vroeger slapen want we moeten wat nachtrust inhalen, zaterdag en zondag moet nog hard gewerkt worden. Maandag hopen we de FAA Field inspectie te kunnen regelen met de hier ook langzame ambtelijke molens aan de overzijde van Lake Toronto FSDO Rochfort. 1 uur 10 vliegen en op deze dag gaan we de bio brandstof hopelijk op vermogen en range op 10.000 voet hoogte uittesten. We zitten nog te wachten op een erg complex maar zeer effectief meetinstrument uit Oregon wat dan op 14 parameters de performance van de motor en de Bio Brandstof gaat meten en digitaal registreren. Tot op heden hebben we de zo postieve Co2 reductiemetingen slechts analoog kunnen waarnemen en handmatig kunnen registreren op de Bio Test Bird SP FVB op Twente.
Donderdag 5 aug
De ochtend na het kamperen begon mistig. Bij het openen van de tent zat Ruud met het Coleman brandertje op Kerozine al eitjes te bakken, heerlijk. 
De bedoeling was dat we vandaag Canada binnen zouden vliegen, maar de overvliegklaringen waren nog niet binnen. Na grote inzet vanuit Southern Cross uit Eindhoven, kwam eind van de middag alsnog de benodigde klaring binnen en konden we rond 1600 uur vertrekken voor een 3 uur durende vlucht naar Toronto. Prachtige skyline trouwens. Het veld van bestemming bleek rond landingstijd geen douane meer te hebben, hierdoor moesten we landen op een veld 10 minuten er voor. En dan blijkt dat ze er niet zijn, na een telefoontje wordt aangegeven dat ze geen zin hebben om te komen (zucht).
Een vriendelijke dame vangt ons op om de Antonov in het gras te parkeren, later zal ze ons ook nog naar het restaurant rijden om een lekker stukje koe naar binnen te laten glijden. Tjonge wat is Canada een duur land, nu de Canadeese Dollar net zo veel waard is een Amerikaanse.
Woensdag 4 augustus 2010:
Big Al was zo vriendelijk om ons op te pikken bij het hotel, om vervolgens een rondleiding te geven door zijn eigen museum van historische kisten die allemaal compleet gerestaureerd zijn. Van de 20 vliegtuigen, vliegt hij er nog 16 met zijn 75 jaar. Wat een liefde voor vliegtuigen en een enorme collegialiteit. Daarnaast hebben we equipement voor de Antonov gekregen waar we al tijden naar op zoek waren.
Halverwege de ochtend zijn we vertrokken uit St. Louis op de grasbaan, hier hadden we nog dagen willen blijven zo mooi, maar helaas de tijd dringt. Bloedheet en een hoge luchtvochtigheid maken het erg onvriendelijk buiten, maar op 2,5 km hoogte is het een stuk aangenamer.
Er moet nu gepland gaan worden voor de 50 uurs inspectie in Canada. Het plan was om dat in Gander te doen, maar het bedrijf uit Toronto, Hines aircraft waar CTDC al een NDA mee heeft getekend voor een mogelijk samenwerkingverband heeft aangeboden de ondersteuning te leveren voor de 50 uurs inspectie op de kist en de vereiste inspecties op de aansluitingen van de brandstof ferry tank op het brandstof leiding systeem van de Antonov. Daarom is besloten dat de route iets noordelijker zal lopen.
Na een vlucht van ruim 3 uur zijn we geland in Defiance, vlakbij Detroit en de Canadese grens voor een fuelstop. De tankboer had net 300 liter in de rechtervleugel gestopt toen hij er achter kwam dat de brandstof uit de opslag op was! Hij kon het wel uit een ander vliegtuig halen maar dat ging zeker een uur duren en met een verschil zo groot in linker en rechtertank mag je niet vliegen. Omdat de klaring om Canada binnen te vliegen ook nog niet binnen was, zijn we maar gebleven om te overnachten. Aangezien we kampeerspullen gekocht hadden voor Canada (survival), hebben we de baas van het vliegveld gevraagd of we bij de Antonov konden kamperen. Die keek even raar, maar vond het wel een grappig idee. We mochten zelfs een auto lenen en het office gebouw gebruiken. Wat een vlieg-spirit wederom. Nadat de tenten opgezet waren viel er een flinke bui overheen, meteen een waterdichtheids test. Een oud Cobra helicoptervlieger (Doug), bleef nog een tijdje hangen om een drankje te drinken voor en paar sterke piloten verhalen.
Dinsdag 3 augustus 2010:
Na de rust dag weer vroeg uit de veren. De kist staat er weer mooi bij en het is een komen en gaan van vliegers en monteurs die even in de kist willen kijken. Het weer is prachtig en de wind gunstig, 25 knopen in de rug. Na 4 uur vliegen op 7500 ft onder prettige begeleiding van approach control, schuift het vlakke en nu inmiddels groene landschap onder ons door. Ruud is een waardige vervanger achter de controls. Zo kunnen Ben & Maik afwisselend een oogje dicht doen of het blog schrijven.
De tussen landing vindt plaats op Neosho Robinson. Dit soort velden hebben geen toren of een radio. Je roept op een algemene frequentie dat je gaat landen en zoek het zelf maar uit (uitkijken dus). Dat het taxien met de Antonov best lastig is bleek toen Maik de baan af wilde taxien. Een smalle afslag en een lastige wind maakte dat de kist 45 graden op de taxibaan kwam te staan en niet meer wilde draaien in de goede richting. Even uitstappen en buiten kijken is dan wel handig want met die hoge neus zie dan weinig. Dit deed besluiten om via het gras te taxien, dat kan onze grote blauwe dame prima met de grote banden. Volgende uitdaging was de lengte van de tankslang, deze was gemaakt op kleine toestellen. Dan maar krap tegen het tankgebouw parkeren, dat bleek net te kunnen. De lokale veteranen hebben het schouwspel met veel bewondering gade geslagen. Binnen 5 minuten stond de lokale pers al naast de kist om het fijne van de aankomst te weten te komen.
Bio Energy the future according Ben!
Op advies van de locals gingen we naar een leuk veld in St. Louis in staat Missouri. Na ruim 2 uur vliegen konden we landen op een grasbaan, op dit veld stonden 420 kleine vliegtuigen, waarvan de helft klassiek! De eigenaar van het veld (Big Al) bleek zelf 2 Antonov-2 toestellen te hebben, hij was zo enthausiast dat hij na sluitingstijd naar het weld kwam om ons te ontvangen. Het leek wel of we de hitte uit de woestijn met ons mee slepen, want de temperatuur liep hier ook op tot 38 graden, een hittegolf in Missouri. Big al nam ons mee naar zijn huis, waar hij een heus vliegmuseum onder zijn huis had met veel Antonov spullen. Big Al bood zelf aan dat we een reserve achteband mochten lenen voor de overtocht, wat een geweldige spirit hier in St. Louis.
Maandag 2 augustus 2010:
Na een welverdiende nachtrust was de Antonov toe aan een uitgebreide technische controle na 15 uur vliegen. Tijdens de inspectie door Ruud werden we verrast door twee FAA inspecteurs (Federal Aviation Authority) die een platform controle wilden uitvoeren aan een willekeurige kist. Tja, dan springt zo'n grote AN-2 er wel uit. Zowieso krijgen we veel bewonderende blikken van omstanders vanwege de zeldzaamheid hier in de USA. De 2 FAA heren hebben in 3 uur de kist en de boekwerken geinspecteerd en Ben het hemd van z'n lijf gevraagd. Gelukkig werden alle documenten en de kist goedgekeurd. Wel byebye strakke planning naar St. Louis met 7 uur vliegen vandaag. We hebben toen maar besloten om er een technisch/administrative/logistieke dag van te maken. Zo konden we de was een keer doen en ruiken we weer fris en fruitig.
Zondag 1 aug 2010:
04:00 de wekker gezet voor een lange vliegdag. Het altijd zo zonnige Phoenix in Arizona bleek veranderd in typisch Hollands druilerig weer. Dit betekende dat de VFR (visual) navigatie omgegooid moest worden in een IFR (instrument) navigatie. Na een gesprek met een zeer ervaren locale vlieginstructeur werd duidelijk dat de beste route via El Paso zou gaan. Het risico van turbulente buien in de Rocky moutains was wat te groot.
Vanwege veiligheids redenen toch besloten om de langere zuid-route te nemen. Na een uur in de wolken gevlogen te hebben brak de lucht weer open en konden we genieten van mooie witte wolkjes tussen de scherp blauwe lucht. Overigens:vliegen op Rusische attitude indicaters die de horizon en het vliegtuigsymbool andersom aangeven bleek toch even wennen. Onze blauwe trots had wel wat moeite met de hot/high en heavy condities. Het duurde bijna 45 minuten om van 8000 ft naar 10000 ft te klimmen. Na een prachtige vlucht van 4 uur over het onherbergzame landschap van New Mexico zijn we geland op een klein baantje zonder verkeersleiding (Dona Ana at Santa Teresa). We werden daar hartelijk ontvangen door de eigenaresse van een vliegschool die zelfs in haar jongere jaren deelgenomen heeft aan de airraces in Reno. Heerlijke zelfgemaakt Burritos's trouwens!
De middag trip bracht ons via de oneindige Texaanse olievelden naar de noordkant van de staat. De temperatuur was op de grond inmiddels al opgelopen tot boven de 40 graden. Door de klim naar 8000 ft nam de temperatuur af naar een aangename 28 graden. Maik zat deze keer bij het linkerraampje en Ben het voor hem ongebruikelijke rechterraampje in de cockpit. Ruud nam initieel plaats op de grote lederen stoelen om even lekker weg te dommelen. Na de powernap mocht Ben even van deze luxe profiteren en Ruud een tijdje samen met Maik achter de controls zitten. Het mooie van Amerika is dat je geen flightplans hoeft te maken, als het zat bent kijk je om je heen naar het dichtsbijzijnde vliegveld en landen maar zonder kosten. Wat een prachtig vliegklimaat! In dit geval was het wachten tot de zon onder ging en zijn we geland in Burbock Texas.
Zaterdag 31 juli 2010:
Eindelijk is het dan zover, de Antonov-2 is klaar voor vertrek voor een tocht die ons 7000 mijl, 70 vlieguren en over 9 landen gaat brengen. Nadat we afscheid hebben genomen van onze vrienden op Lancaster Fox Airfield stuwen we de 1000 PK sterke Kalish 62R stermotor naar vol vermogen. Wat een heerlijk gevoel, gejuig klinkt door de hele cabine. Het airborne gedeelte van het avontuur is begonnen!
Het eerste deel brengt ons direct naar het oosten door de woestijn, net zuid van de machtige Grand Canyon en het ruige cowboy landschap in Arizona. De eerste 2 uur geen wolkje aan de lucht. De motor loopt fantastisch en klinkt als 4 roffelende Harley's bij elkaar. Rond het middaguur ontstaan vaak de eerste grote stapelwolken die kunnen uitgroeien tot flinke onweerscompexen door de opstijgende warme luchtstromen. Deze onweersbuien zijn vaak goed te zien en te vermijden. Na zo'n 3 uur vliegen werd het weer langzaam wat slechter, de zon verdween achter een pakket wolken, welke ons dwong lager te gaan vliegen. De verkeersleiding kon ons door de geavanceerde radar goed op de hoogte houden van de buien, maar dit kon niet voorkomen dat we onze koers hebben moeten verleggen naar het zuid-oosten. De hoogte van de grond was hier al 5 a 6000 ft (zo'n 2000 meter) boven zeeniveau en de wolken kwamen steeds dichter bij. De verlegde route bracht ons naar een wat lager gelegen gedeelte, maar kon niet voorkomen dat we met normaal vliegzicht konden blijven vliegen. Dat betekende uitklimmen met behulp van de verkersleiding in de wolken en uitwijken naar Phoenix Arizona. Hier trokken we veel nieuwsgierige mensen die een kijkje kwamen nemen in de Antonov-2. Het vliegen leeft hier!
Nadat duidelijk werd dat het weer vandaag niet meer zou opknappen hebben Ruud, Ben & Maik de kist gepoetst en klaargemaakt voor de nacht. Hopelijk is het morgen beter weer....
Vrijdag 30 juli 2010:
We zijn er klaar voor: de 1000 KG bagage is vakkundig verdeeld over de cabine door Ruud. De preflight-checks zijn gedaan door Ben & Maik. Buiten staan Henri, Richard, Jos, Tom, Bruce, Brad en enkele andere enthousiasten klaar om ons uit te zwaaien. De eerste drie gaan aansluitend met de huurauto naar Los Angeles om terug te vliegen naar Nederland.
Alles leek te kloppen, de motor liep prachtig, het weer zat mee en de zon begon net in kracht toe te nemen. Net voor de baan voerden we de laatste checks uit toen bleek dat de elektrische trimmotor van het richtingsroer niet werkte. Het leek ons geen goed idee om in de vlucht continu het roer met spierkracht in balans te houden, daar hebben ze nou juist die trimvlakjes voor gemaakt. In de brandende zon, met behulp van enkele monteurs van de brandblussende Skycranes en een onderhoudsbedrijf is het Ruud gelukt om de trimmotor te repareren. Inmiddels was het al rond het middag uur en kwamen er berichten van locale vliegers dat het weer in het oosten wat onvriendelijker werd. De wind nam toe tot windkracht 5 (net een warme fohn) en de vertikale opbouw van de wolken nam snel toe tot flinke onweerscomplexen. Kortom niet verstandig om vandaag nog te vertrekken, safety first!
Soms moet je een beetje mazzel hebben tijdens de pech. De reparatie trok veel bekijks op het grote platform. Zo ook een stel uit Bakersfield, Doug (vliegt zelf ook) en Denise zijn vrouw. Vooral Denise bleek erg veel interesse te hebben in ons project, ze werkt als reporter voor een nieuwszender en heeft altijd en HD camera bij voor mogelijk nieuws wat voorbij komt. Deze wilde ze maar wat graag gebruiken om ons bijzondere project vast te leggen en aan te bieden aan de televisie stations. Ze bood zelfs aan om een stuk PR voor ons op te pakken richting de landelijke pers om zo het project bekend te maken in de USA. Leuk voor de sponsoren en geweldige exposure voor het Biobrandstof-project. Het leeft hier echt, want de vliegwereld hier ziet het einde van AV-gas komen en dat betekend voor honderd duizenden vliegenthousiastelingen een onbetaalbare hobby die tot een einde komt. Kortom: veel support voor ons initiatief. Na een uurtje interviewen was een band geboren. Bedankt Denise!
Tom, onze vliegtuigschilder, heeft ons uitgenodigd voor een BBQ bij zijn huis. Dat kwam goed uit want de huurauto was al ingeleverd. Rond 1800 uur kwam Tom ons ophalen bij de Antonov, hij vertelde dat zijn broer dicht bij de uitgebroken bosbranden woont en op dit moment geevacueerd moet worden. Of we even een fototoestel willen komen brengen om zijn bezittingen te fotograferen! Tijdens de rit wordt duidelijk dat het goed mis is op de heuvels van Palmdale, de hele skyline staat in vuur en vlam. De eerste woonwijken worden bedreigd en de blusvliegtuigen en helicopters vliegen af en aan, erg indrukwekkend. Nadat we de broer van Tom en zijn vader met wat noodzakelijke spullen hebben opgehaald hebben we alnog kunnen genieten van een grote hoeveelheid vlees en een bijzondere gebeurtenis die het nieuws nog de hele nacht zou beheersen.
Donderdag 29 juli 2010:
De hele dag wordt er hard gewerkt om de extra brandstoftank in te bouwen in de cabine door Ruud en Tom. Brad is bezig om de laatste belettering op het vliegtuig te plakken. Wat een genot om deze inmiddels goede vrienden bijna belangenloos mee te zien helpen om ons project van de grond te helpen.
Nadat de laatse controles zijn gedaan aan het vliegtuig is hij klaar voor de 2e testvlucht. Met Ben en Maik achter de stuurknuppel hebben we een 1,5 uur durende testvlucht gemaakt. Alle systemen werkten naar behoren en op 10000 ft (3 KM) hoogte hadden we prachtig uitzicht over de woestijn van Californie. Tijdens de vlucht zagen we her en der weer wat bosbrandjes ontstaan, drukke tijden voor de brandweer en de blusvliegtuigen vanuit Lancaster. Tom, onze vliegtuigschilder mocht mee tijdens deze vlucht vanwege het fantastische werk wat hij geleverd heeft.
Na de landing (de eerste van Maik) van de Antonov stond een grote groep mensen ons op te wachten om de ervaringen te horen.
Woensdag 28 juli 2010:
18 t/m 28 juli 2010:
Deze periode wordt gekenmerkt door het vele technische onderhoud aan de kist. De jaarlijkse inspectie verloopt gestaag, maar wordt gehinderd door vertragingen omdat bestelde spullen maar niet afgeleverd kunnen worden. Op 28 juli is de kist eindelijk klaar. Rond zonsondergang is de eerste vlucht met de Antonov N244MJ een feit! Vanwege de invallende duisternis besluiten Ben & Maik om veiligheidsredenen van te beperkt zicht na 1 circuit te landen. Er heerst grote vreugde bij alle verzamelde mensen rondom de hangaar. Jef (avionica) en zijn vrouw hebben een heerlijke BBQ georganiseerd bij de hangaar. Erg gezellig!
Helaas heeft de website er gedurende 10 dagen wegens technische omstandigheden uitgelegen. EXCUUS! Dank voor de vele reacties, want de site wordt druk bezocht, LEUK.
Zondag 18 juli 2010:
Vandaag arriveren Ben en Maik, de aircrew, uit Nederland op LA en worden door de groundcrew opgehaald en arriveren laat in de avond dan op Fox. Na kwartier gemaakt te hebben in het motel en de ervaringen uitgewisseld gaat de crew nu op volledige sterkte genieten van een welverdiende rust.
Zaterdag 17 juli 2010 :
Na het ontbijt ( pancakes, scrambled eggs, melk, koffie en gebakken bacon) vertrekken we naar het (vlieg)veld. De AN-2 moet de hangar uit en gewassen worden. Er zit nl een laag woestijnzand op en dat ziet er natuurlijk niet uit ! Bill komt met een klein wit wagentje aangereden. Een trekkertje van een Amerikaans vliegdekschip. Gaaf en handig ! Hij trekt de grote vogel achterwaarts aan het vers opgepompte staartwiel naar buiten en sleept 'm naar de wasplaats.
Daar staan al ladders en waterslangen gereed om het zand te verwijderen. De ground crew begint en er worden bij een Amerikaanse 'Gamma' extra telescoopbezem, sponzen en emmers opgehaald. Er kan nu lekker worden gewassen en het stof van 15 maanden kan van de BB1 worden afgespoeld
De blauw-witte Bio Bird 1 is al vanaf verre in het dorre landschap te zien. Veel mensen stoppen om een paar minuten naar het ongewone schouwspel te kijken. Normaliter landen er alleen maar voor hun 'normale' kisten. Dit is heel wat anders. Ook mensen op het veld komen lopend of met hun auto langs. Dat kan hier allemaal. Ook een Retriever komt even aan de crew snuffelen waarna die weer een hangar induikt om verkoeling te zoeken. Dat moet ook wel wat Californie zucht momenteel onder een hittegolf. Het is hier vandaag ca 102 graden Fahrenheit geweest wat bijna 39 graden Celcius is. Vlakbij ligt een gesloopte USAF kist.
Voordat de crew begint met de BB1 te soppen GOED insmeren met factor 432 en onder de kist een piepschuimen koelbox met ijskoude flesjes water neergezet. Petjes en zonnebrillen op en aan 't werk. Al gauw worden de waterslangen op elkaar gericht en zijn we kleddernat. Heerlijk. Dat scheelt een hoop hitte verwerking. Tegen de middag is één kant van de AN-2 schoon en lassen we een lunchpauze van een dik uur in. Moet ook wel want het is echt bloed- en bloedheet. De broodjes kaas met mosterd, glazen melk en jus gaan er goed in.
Daarna is de andere zijde van de kist aan de beurt en wordt de kist gedraaid door het witte wagentje van Bill. Gelukkig waait er een stevige wind en de lege waterflesjes dartelen al snel over 't veld... HUP, er achteraan en in de vuilnisbak die dingen. Door de harde wind zijn er op twee plaatsen ook (bos)branden aangewakkerd en we zien af en toe blusvliegtuigen en een brandweerhelikopter landen om water in te nemen.
Met een volle buik met bluswater rollen ze brullend over de baan en geholpen door hulpstraalmotoren verheffen ze zich weer in het luchtruim, winnen hoogte, draaien af en verdwijnen uit zicht. Op weg om weer een brandhaard te voorzien van een plaatselijke megadouche.
Na het avondeten keert de groundcrew in het schemer terug naar het veld omdat Ruud en Henri nog aan de motor moeten werken en de accu's nog moeten opladen. Richard en Jos strijken neer in het kantoor van Bill waar plek, airco, volle ijskast en 1 internetdraadje zijn De hotels met wifi stukken duurder. Maar aangezien we het geld van Ben en de gulle sponsoren nuttig en goed willen besteden hebben we voor een eenvoudig- en goedkoper hotel gekozen. Elke Dollar die we hier kunnen besparen kan straks weer naar het goede doel : De rood-gele An-2 op Twente ombouwen tot vliegende ambulance en schenken aan het Rode kruis in Kenia. Zulke hulp hebben ze daar hard nodig en daar spannen wij ons graag voor in !
